Bijna drieënhalve eeuw van hout, steen, werk en stilte. Casalpina veranderde meer dan eens, maar bleef altijd een huis.
Van de eerste sporen uit 1680 tot de hedendaagse restauratie. We kennen niet elk detail van de mensen die hier woonden, maar de constructie, inscripties en materialen vertellen genoeg om de veranderingen van het huis te volgen.
De eerste Walser kolonisten bereikten Gressoney rond 1100, via de passen van Felik en Lys. De eerste sporen van Casalpina dateren van enkele eeuwen later, rond 1680. Het huis werd juist gebouwd om overleven op grote hoogte mogelijk te maken voor de bewoners en hun dieren, met woonruimte, stal en opslag voor de oogst onder één dak.
In 1735 werd het huis opnieuw ingericht: het dak werd verhoogd en de nokbalk vervangen om ruimte te maken voor een grotere graanopslag. Rond 1900 werd vervolgens het aangrenzende gebouw opgetrokken, met een slaapkamer, een kelder en een grote stal met hooizolder.
Rond 1980 werd het huis verlaten. De familie verhuisde naar Turijn en het huis raakte buiten gebruik. Decennialang stond het vrijwel leeg. Juist die stilte beschermde het in zekere zin tegen al te ingrijpende verbouwingen. Tot onze familie in 2020 besloot hier in Gressoney te gaan wonen. Tijdens een wandeling werden we verliefd op het uitzicht en besloten we het huis een nieuw leven te geven.
In 2021 begon de bio-ecologische restauratie. De materialen bepaalden de richting van het werk: teruggewonnen origineel larikshout, natuurlijke pleisters, klei, steen, cocciopesto en vloerverwarming. Het doel was niet om het huis nieuw te maken, maar om het weer tot leven te brengen met respect voor zijn essentie.
Het huis krijgt opnieuw een naam en een dagelijks leven. Een koppel met hun drie kinderen — de derde werd tijdens de werkzaamheden geboren — samen met een konijnenfamilie, veertien kippen en een hond: Zelda. Het teken van Casalpina komt voort uit de berg zelf: essentieel, tijdloos en sinds 1680 verbonden met Gressoney.
Vandaag ontvangt Casalpina reizigers van over de hele wereld. Het is geen museum geworden: het blijft gewoon doen wat het altijd heeft gedaan — een thuis zijn.
Vroeger waren op de begane grond dieren en hooi ondergebracht en vond er in de koudste maanden veel boerenwerk plaats. Op de eerste verdieping woonden de mensen. Hogerop, in de Stadel, lag de Spichel, zoals de opslagruimte in het Titsch werd genoemd.
De ligging weerspiegelt oude kennis van de bergen. Casalpina is een van de laatste huizen in het dal die de zon verliezen, heeft een vrij uitzicht en wordt beschermd door de helling ernaast, die het ook tegen lawines beschut.